«Την απόφαση της Διοίκησης του Δ.Π.Θ. για «εξώσεις»,» όπως καταγγέλλει, «στις φοιτητικές εστίες Κομοτηνής και Αλεξανδρούπολης, που ενοικιάζει το Πανεπιστήμιο», καταδικάζει με ανακοίνωσή του ο Σύλλογος Μεταπτυχιακών Φοιτητών και Υποψήφιων Διδακτόρων Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης. «η ανάκληση μέρους της απόφασης μετά τις αντιδράσεις, δεν αναιρεί το γεγονός, πως ο σχεδιασμός του πανεπιστημίου παραμένει για μείωση των «περιττών» δαπανών στα πλαίσια των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών.» τονίζεται σε ανακοίνωση του Συλλόγου.
Στην σχετική ανακοίνωση αναφέρονται μεταξύ άλλων:
«Δεν είναι η πρώτη φορά… έχουμε πείρα!
Φέτος τον Μάρτιο αρκετοί από εμάς βρεθήκαμε στην ίδια θέση, όπως και χιλιάδες φοιτητές πανελλαδικά, με τους μεταπτυχιακούς και υπ. διδάκτορες του Πολυτεχνείου οι οποίοι στεγάζονταν στις φοιτητικές εστίες ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ Ξάνθης να καλούνται να εγκαταλείψουν άρον-άρον τα δωμάτιά τους εν μέσω lockdown. Μάλιστα αυτό συνέβαινε ενώ αρκετοί συνέχιζαν να εργάζονται στην πόλη (με υποχρεώσεις και στο ίδιο το πανεπιστήμιο), και χωρίς να κάνει κανένας τεστ, ενώ υπήρχαν ακόμη και εμπύρετα άτομα στο κτίριο με οδηγίες του ΕΟΔΥ για κατ’ οίκον απομόνωση.
Φέτος τον Σεπτέμβρη ξαναβρεθήκαμε στην ίδια θέση καθώς, μπροστά στην απαραίτητη ανακαίνιση του κτιρίου, όπου στεγάζονται οι μεταπτυχιακοί και υπ. διδάκτορες, δεν υπήρχε απολύτως καμία μέριμνα προκειμένου να μεταστεγαστούν, όσοι διέμεναν στο κτίριο. Αντίθετα, μας καλούσαν να εγκαταλείψουμε το κτίριο αφήνοντάς μας «στον αέρα»… Ατομική μας ευθύνη και πάλι το τι θα κάνουμε το διάστημα της ανακαίνισης!
Με τη δράση μας όμως, καταφέραμε και ακυρώσαμε τις παραπάνω αποφάσεις. Μέσα από συνελεύσεις των εστιακών του κτιρίου της ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ και αποφάσεις του συλλόγου μας, μετά από πολυάριθμες παρεμβάσεις μας, καταφέραμε να μη μείνει κανένας συνάδελφός μας στον αέρα! Τον Μάρτιο εξασφαλίσαμε πως όσοι το επιθυμούσαν παρέμειναν στο κτίριο (παρότι είχαν φτάσει σε σημείο νωρίτερα να μας κόψουν μέχρι και το ζεστό νερό, το οποίο επανήλθε), ενώ το Σεπτέμβρη εξασφαλίσαμε τη στέγασή μας σε άλλο κτίριο με ευθύνη του Πανεπιστημίου, για όλους τους μήνες τους οποίους θα διαρκέσουν οι εργασίες ανακαίνισης.
Δύναμη μας είναι η οργάνωσή μας.
Όσες αποφάσεις κι αν πάρουν, ο αγώνας μας μπορεί να τις ακυρώσει στην πράξη
Ξέρουμε ωστόσο πως τέτοιες αποφάσεις δε θα σταματήσουν, όσο τα Πανεπιστήμια συνεχίζουν να λειτουργούν ως Α.Ε. Όσο οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν την Παιδεία ως εμπόρευμα και οι Διοικήσεις των Ιδρυμάτων λειτουργούν ως μάνατζερ, προσπαθώντας να μειώσουν τα κόστη για να αυξήσουν τα κέρδη, τόσο η φοιτητική μέριμνα θα θεωρείται ολοένα και πιο περιττή και οι ανάγκες μας «βάρος».»
