Της Τατιάνας Ψαριανού*
Τα φορολογικά θέματα των Τεχνικών Εταιριών είναι από τη φύση τους πολύπλοκα και απαιτούν ειδικές γνώσεις και μεγάλη εμπειρία, προκειμένου να αποφευχθούν λάθη, που λόγω των μεγάλων οικονομικών μεγεθών των τεχνικών έργων, κοστίζουν ακριβά.
Και υπάρχουν πολλές ιδιομορφίες, αφού κάθε τεχνικό έργο είναι ξεχωριστό και οι ιδιαίτερες περιπτώσεις του απαιτούν διαφορετική αντιμετώπιση. Και το σπουδαιότερο είναι, ότι πολλά θέματα που ανακύπτουν από την επίλυση των ειδικών προβλημάτων των τεχνικών έργων, δεν περιέχονται σε συγκεκριμένες γενικές Φορολογικές Διατάξεις, που θα μπορούσαν να εξατομικευτούν και να εφαρμοστούν ανάλογα με τις ανάγκες των επιχειρήσεων. Και αυτό συμβαίνει, γιατί κανείς νομοθέτης φορολογικών νόμων δεν μπορεί να προβλέψει και να νομοθετήσει σχετικά με τις ειδικές αυτές περιπτώσεις, αφού μπορεί να εμφανίζονται πρώτη φορά και για μία συγκεκριμένη επιχείρηση, που, όμως, εκείνοι που εφαρμόζουν τους νόμους κι αυτοί που ελέγχουν την εφαρμογή τους, δεν μπορούν να προσπεράσουν, αλλά υποχρεούνται να τις προσαρμόσουν στο υπάρχον φορολογικό σύστημα.
Το Γραφείο μας, διαθέτοντας βαθιά και μεγάλη εμπειρία στο χειρισμό ειδικών και δύσκολων φορολογικών θεμάτων, έχει συμβάλλει σημαντικά στη διαμόρφωση απόψεων, ακόμα και στη θέσπιση νόμων, και έχει βοηθήσει στην επίλυση χρόνιων προβλημάτων που ταλαιπωρούσαν δεκαετίες ολόκληρες τις τεχνικές επιχειρήσεις. Και εξακολουθούμε με τον ίδιο ζήλο να προβάλλουμε διάφορα θέματα, τα οποία πιστεύουμε ότι θα διευκολύνουν το έργο των Οικονομικών Διευθυντών, των Λογιστών, μα και των Διαχειριστών και των Εργοδηγών των τεχνικών έργων.
Ένα τέτοιο θέμα που παρουσιάζουμε σήμερα, είναι εάν αναγνωρίζεται φορολογικά η καταβολή από μια Τεχνική Εταιρία των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων ενός Υπεργολάβου της, οι οποίες δεν έχουν Τιμολογηθεί από αυτόν σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στη μεταξύ τους Σύμβαση.
Βάσει του άρθρου 22, του Ν.4172/13, “Κατά τον προσδιορισμό του κέρδους από επιχειρηματική δραστηριότητα, επιτρέπεται η έκπτωση όλων των δαπανών, με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 23 του Κ.Φ.Ε., οι οποίες: α) πραγματοποιούνται προς το συμφέρον της επιχείρησης ή κατά τις συνήθεις εμπορικές συναλλαγές της … . β) αντιστοιχούν σε πραγματική συναλλαγή και η αξία της συναλλαγής δεν κρίνεται κατώτερη ή ανώτερη της αγοραίας, … γ) εγγράφονται στα τηρούμενα βιβλία απεικόνισης των συναλλαγών της περιόδου κατά την οποία πραγματοποιούνται και αποδεικνύονται με κατάλληλα δικαιολογητικά”.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, παρόλο που η Τεχνική Εταιρία έχει καταβάλει τις ασφαλιστικές εισφορές του προσωπικού του Υπεργολάβου της, εκείνος αρνείται να εκδώσει το απαιτούμενο Φορολογικό Στοιχείο. Ως εκ τούτου, εφόσον δεν υπάρχει το σχετικό Τιμολόγιο, η εν λόγω δαπάνη δεν δύναται να καταχωρηθεί στα Βιβλία της Τεχνικής Εταιρίας, ούτε να αναγνωριστεί ως εκπιπτόμενη φορολογικά.
Συνεπώς, η καταβολή των εισφορών αυτών δεν μπορεί να χαρακτηριστεί Λογιστικά ως Έξοδο της Τεχνικής Εταιρίας, αλλά λογίζεται ως Απαίτηση έναντι του Υπεργολάβου της, έως ότου αυτός εκδώσει το νόμιμο παραστατικό που θα τεκμηριώνει πλήρως τη συναλλαγή.
Επίσης, όπως προαναφέραμε, η πράξη αυτή δεν εκπίπτει από τα Ακαθάριστα Έσοδα της εταιρίας, καθώς δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 22, του Ν.4172/13, ως προς την αναγνώριση έκπτωσης δαπανών.
*Αντιπρόεδρος της εταιρείας οικονομικών συμβούλων και ελεγκτών Γραφείο Ψαριανού Α.Ε.
