Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, βιώνουμε γεγονότα που συντροφεύουν τις σκέψεις μας και επιστρέφουμε σε αυτά σε ανύποπτο χρόνο, είτε γιατί κάτι μας τα θύμισε, είτε γιατί απλά δεν έχουμε ξεχάσει. Μέχρι φυσικά κάποια άλλα, πιο μεγάλα, να τα ξεθωριάσουν.
Για μένα, ένα εξ αυτών των γεγονότων είναι ο σεισμός του ’99 στην Αθήνα. Θυμάμαι και την πιο μικρή, την πιο ασήμαντη λεπτομέρεια εκείνης της ημέρας, αλλά και όσων ακολούθησαν. Μέχρι και σήμερα, δεν έχω ξεχάσει την πρώτη σκέψη που μου πέρασε από το μυαλό, όταν είδα τα πράγματα από τη βιβλιοθήκη μου να πέφτουν ακριβώς δίπλα μου, όταν άρχισα να νιώθω πως το πάτωμα κουνιέται, αλλά και όταν είδα το ανυποψίαστο βλέμμα του αδερφού μου που εκείνη τη στιγμή ήταν στο δωμάτιό μου.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο Jenny.gr
