Να περισώσει, τουλάχιστον ως μελλοντική προοπτική, το υπόλοιπο της διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ εντάσσοντάς το στη νέα λίστα PCI της Ε.Ε., επιδιώκει η εταιρεία Euroasia Interconnector, μετά τη ρητή απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να υλοποιήσει τη διασύνδεση Αττικής – Κρήτης ως εθνικό έργο.
Παρά τα όσα περί του αντιθέτου άφηναν να διαρρεύσουν πηγές του Euroasia Interconnector κατά τις προηγούμενες ημέρες, η απόφαση της ελληνικής πλευράς είχε ληφθεί ήδη από την Παρασκευή και δεν υπήρξε καμία διαπραγμάτευση για αλλαγή της.
Εκείνο που συζητείται πράγματι, είναι το πώς θα βοηθήσει η ελληνική κυβέρνηση να ενταχθεί στη νέα λίστα των PCI το τμήμα Κρήτη – Κύπρος και το τμήμα Κύπρος – Ισραήλ. Κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο, για διάφορους λόγους, παρότι η Κομισιόν εμφανίζεται να θέλει να βοηθήσει την Κύπρο να άρει την ηλεκτρική της απομόνωση.
Στο πλαίσιο αυτό ο επικεφαλής της DG Energy κ. Μπόρχαρντ ζήτησε από τον ΑΔΜΗΕ και τον αντίστοιχο διαχειριστή της Κύπρου να στείλουν κοινή δήλωση για το εφικτό της διαλειτουργικότητας των επιμέρους τμημάτων. Πρακτικά η Κομισιόν ζητάει από τον ΑΔΜΗΕ να κάνει ό,τι χρειάζεται ώστε να διασφαλίζεται ότι, εάν και όποτε γίνει η διασύνδεση Κρήτης – Κύπρου, αυτή θα μπορεί να λειτουργήσει ως συνέχεια του Αττική – Κρήτη.
Το ΥΠΕΝ ανταποκρίθηκε θετικά στο να βοηθήσει την Κύπρο να ενισχύσει την υποψηφιότητα του έργου για ένταξη στη λίστα PCI. «Η άρση της ηλεκτρικής απομόνωσης της Κύπρου αποτελεί προτεραιότητα για τον πρωθυπουργό και για εμένα προσωπικά. Είμαστε έτοιμοι από αύριο κιόλας να ξεκινήσουμε εντατικές και παραγωγικές διαπραγματεύσεις, ώστε να προχωρήσει η διασύνδεση της Κρήτης με την Κύπρο και στη συνέχεια με το Ισραήλ. Πιστεύουμε ότι διασφαλίζονται όλες οι προϋποθέσεις της διαλειτουργικότητας» ανέφερε σε χθεσινή ομιλία του ο κ. Χατζηδάκης, θέλοντας εμφανώς να τονίσει ότι ο λόγος για τον οποίο επιλέχτηκε η προώθηση του Αττική – Κρήτη ως εθνικού έργου ήταν αποκλειστικά η ταχύτητα υλοποίησής του.
Παρά τη στήριξη πάντως που παρέχει η ελληνική κυβέρνηση στο υπόλοιπο του παλιού ενιαίου έργου, φαίνεται ότι το βασικό πρόβλημα είναι το οικονομικό. Και τούτο διότι όταν το έργο ήταν ενιαίο (περιλάμβανε δηλαδή και το Αττική – Κρήτη), η ελληνική πλευρά είχε αναλάβει μεγάλο μέρος του κόστους του τμήματος Κρήτη – Κύπρος, κόστος μάλιστα που θα πλήρωνε ο καταναλωτής μέσω των τελών του δικτύου μεταφοράς.
Χωρίς αυτή την «ένεση», σύμφωνα με όσα εκτιμούν αξιόπιστοι παράγοντες, το έργο δεν μπορεί να είναι βιώσιμο, εκτός εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφασίσει να επιδοτήσει με μεγάλη γενναιοδωρία την κατασκευή.
