Η χαρτογραφία ως μέσο αντιμετώπισης των κρίσεων -κοινωνικών, περιβαλλοντικών, γεωπολιτικών και οικονομικών – εξετάστηκε στο επιτυχημένο 15ο Εθνικό Συνέδριο Χαρτογραφίας της Χαρτογραφικής Επιστημονικής Εταιρείας Ελλάδας (ΧΕΕΕ), που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, με το ΤΕΕ/ΤΚΜ μεταξύ των υποστηρικτών του.
Με τις πρόσφατες τραγωδίες στο Μάτι και τη Μάνδρα να υπογραμμίζουν περισσότερο από ποτέ την ανάγκη πρόβλεψης κινδύνων και σχεδιασμού εργαλείων διαχείρισης κρίσεων, στο συνέδριο επιχειρήθηκε να δοθούν απαντήσεις σε ένα ευρύ πεδίο σύνθετων και πολυεπίπεδων προκλήσεων, που αντιμετωπίζει η χώρα, εστιασμένων σε φυσικά φαινόμενα, όπως οι σεισμοί, αλλά και σε κοινωνικά, όπως το προσφυγικό- μεταναστευτικό και η οικονομική κρίση.
Η καθηγήτρια Χρυσούλα Μπούτουρα, πρόεδρος της ΧΕΕΕ και διευθύντρια του Εργαστηρίου Χαρτογραφίας και Γεωγραφικής Ανάλυσης του ΑΠΘ (CartoGeoLab Auth) τόνισε πως ο χάρτης από μόνος του, «δεν αποτρέπει τις μεγάλες κρίσεις, φυσικές και ανθρωπογενείς, πρέπει να συνδυάζεται με άλλα πολλά ώστε να υποστηρίζει την πρόβλεψή τους, τον σχεδιασμό αντιμετώπισης των κρίσεων, την εξάπλωσή τους, την ενημέρωση του κοινού και επίσης την αποκατάσταση των δυσμενών συνεπειών των κρίσεων. Γι` αυτό , πρέπει να υπάρχει στη χώρα μια ανεπτυγμένη αντίληψη, για τον ωφέλιμο ρόλο των χαρτών, όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες-παραδείγματα, ακόμα και μικρές».
Στο συνέδριο έγινε λόγος για νέες τεχνολογίες στη σύγχρονη χαρτογραφία με εξέλιξη εφαρμογών, που βασίζονται στη συλλογή ανοικτών γεωχωρικών δεδομένων και τις τεχνικές χαρτογράφησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Από πλευράς ΤΕΕ/ΤΚΜ, χαιρετίζοντας τις εργασίες του συνεδρίου, ο Γεν.Γραμματέας της Διοικούσας Επιτροπής κ. Γιώργος Τσακούμης, αφού εξήρε το έργο της ΧΕΕΕ, υπογράμμισε μεταξύ άλλων τα εξής: «Ο χάρτης είναι ένα βασικό εργαλείο της ανθρώπινης ανάπτυξης, είτε στην ειρήνη, είτε στον πόλεμο, από αρχαιοτάτων χρόνων. Σήμερα όμως, εκτός από τη χαρτογραφία των κρίσεων, έχουμε και την κρίση της χαρτογραφίας, με την παντελή έλλειψη πιστοποιημένων ψηφιακών χαρτογραφικών υποβάθρων, όλων των θεματικών επιπέδων (πολεοδομικών σχεδίων, περιοχών προστασίας, χρήσεων γης, κ.α.). Μιλάμε δηλαδή για μια έλλειψη εθνικής υποδομής γεωχωρικών πληροφοριών, που προβληματίζει τον τεχνικό κόσμο, αφού απουσιάζει ένα σημαντικό αναπτυξιακό εργαλείο. Αξίζει δε να σημειωθεί πως η σχετική νομοθεσία υπάρχει από το 2010, χωρίς όμως να έχουν γίνει όλα τα απαραίτητα βήματα.»
