Το ζήτημα της διάσωσης των καπναποθηκών Ηλία Ηλιού απασχολεί κατά καιρούς την τοπική αρθρογραφία, κυρίως απασχολεί τους πολίτες που απογοητεύονται από την απαξίωση κτιρίων που συμβολίζουν την ιστορία του τόπου.
Με το θέμα καταπιάστηκαν δημοτικές αρχές, «πρωτοβουλίες πολιτών» ενώ το ΤΕΕ Αιτωλοακαρνανίας προχώρησε σε γνωμοδότηση σχετικά με την αναγκαιότητα διάσωσης του κτιρίου που κατασκευάστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1930.
Το ΤΕΕ τόνισε πως το κτίριο χρήζει άμεσης στερέωσης και συντήρησης καθώς παρουσιάζει εκτεταμένες βλάβες , τμήμα της στέγης έχει καταρρεύσει με αποτέλεσμα η τυχαία επίσκεψη στο εσωτερικό του να εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την σωματική ασφάλεια.
Ωστόσο τίποτα δεν έχει γίνει και η εξήγηση ( ή το… άλλοθι) δίνεται στο περίπλοκο ιδιοκτησιακό καθεστώς καθώς το κτίριο ανήκει σε ίδρυμα που δεν μπόρεσε να λειτουργήσει καθώς δεν κατέστη δυνατό να εκπροσωπηθεί η τεκτονική στοά της πόλης και να υλοποιηθούν οι επιταγές της διαθήκης Ηλιού.
Σύμφωνα με την υπ. αριθμ. 3894/1937 διαθήκη του Ηλία Ηλιού όλη η ακίνητη περιουσία του, μετά το θάνατο της συζύγου του, θα διατίθετο για την ίδρυση και συντήρηση στο Αγρίνιο ορφανοτροφείου «προς διατροφήν και εκπαίδευση απόρων ορφανών γηγενών και προσφύγων άνευ διακρίσεως ,εκ της Περιφέρειας του Νομού Αιτωλοακαρνανίας” .
Η διοίκηση του ορφανοτροφείου θα αποτελείτο εκ του εκάστου Δημάρχου Αγρινίου, του Προέδρου Πρωτοδικών, του Εισαγγελέως, του Διευθυντού του υποκαταστήματος της Εθνικής Τραπέζης, δυο συγκεκριμένων φίλων του Ηλιού ισοβίως και ενός μέλους υποδεικνυομένου κατά τετραετίαν από την Τεκτονική Στοά.
Αυτά λοιπόν προέβλεπε η διαθήκη του Ηλία Ηλιού, ο οποίος υπήρξε εξέχων μέλος της ισχυρής (από τη δεκαετία του ‘30 τεκτονικής στοάς) του Αγρινίου που με την οικογένεια του είχαν έρθει από τη Σμύρνη. Η διοίκηση ουδέποτε συνεστήθη ως σώμα με αποτέλεσμα την μη λειτουργία του ιδρύματος και την πλήρη εγκατάλειψη του κτιρίου.
Την κατάσταση των καπναποθηκών σήμερα αποτυπώνει με τον φωτογραφικό φακό του ο Γιάννης Γιαννακόπουλος σχολιάζοντας εύστοχα ως εξής:
«Πριν από κάποια χρόνια ίσως θα είχε νόημα η αναπαλαίωσή τους. Όπως όμως έχουν καταντήσει σήμερα μάλλον χρειάζονται κατεδάφιση… Τι μπορεί να αναπαλαιωθεί πλέον σε αυτό το κτήριο;
Επί πλέον το εσωτερικό του σίγουρα θα είναι χώρος ερπετών και αρουραίων. Από τις πόρτες αρχίζουν και προβάλουν δένδρα που φύτρωσαν στο έδαφος του υπογείου των αποθηκών. Κάποιος μου έλεγε ότι το κτήριο είναι διατηρητέο και δεν μπορεί κανείς να επέμβει για οποιαδήποτε εργασία σε αυτό. Επαναλαμβάνω κάποτε το κτήριο ήταν διατηρητέο… Τώρα είναι μάλλον κατεδαφιστέο…»
