Ένα μικρό εργαστήριο κοσμημάτων στο κέντρο της Αθήνας λειτουργεί εδώ και χρόνια χωρίς κανένα πρόβλημα. Μαζί με άλλες τέτοιες μικρές επιχειρήσεις γέμισαν τις άδειες, παλιές και προβληματικές πολυκατοικίες στο κέντρο τα χρόνια που κανείς δεν πήγαινε εκεί ούτε για βόλτα.
Οι ιδιοκτήτες των ακινήτων αυτών όχι μόνο δεν είχαν ενοικιαστές επί χρόνια, αλλά λόγω έλλειψης εισοδήματος είχαν εγκαταλείψει τις περιουσίες τους στο έλεος του χρόνου.
Κανονικά ερείπια με λίγα λόγια τα οποία «αναστήθηκαν» χάρη σε μικροεπαγγελματίες που εκμεταλλεύτηκαν βεβαίως τα χαμηλά ενοίκια και τους έδωσαν ζωή.
Και ξαφνικά… τυφώνας Airbnb. Ολοι οι ιδιοκτήτες στο κέντρο ανακάλυψαν τις βραχυχρόνιες μισθώσεις, τη ζήτηση που υπάρχει από τουρίστες για ακίνητα κοντά στους αρχαιολογικούς χώρους, στην Πλάκα, στα καταστήματα, στο Ζάππειο κ.λπ.
Και ξαφνικά οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν να διώξουν τους μικροεπαγγελματίες με την αιτιολογία της ιδιοκατοίκησης, αλλά όχι μόνον αυτούς. Μαζί και πολλούς οι οποίοι έμεναν στο κέντρο λόγω φθηνών ενοικίων και τώρα πρέπει να ξεσπιτωθούν ή να αναζητήσουν άλλο ακίνητο για να ανοίξουν το εργαστήριό, τη μικρή τους επιχείρηση.
Θεμιτό το κυνήγι των ιδιοκτητών για περισσότερα έσοδα. Και γι’ αυτό τώρα «θυμήθηκαν» ότι έχουν περιουσίες στο κέντρο που τις είχαν αφήσει διαλυμένες.
Όμως, τι θα κάνουν και οι ενοικιαστές που δε θέλουν να φύγουν από το κέντρο; Που θα βρουν έναν άλλο χώρο όταν όλα γίνονται Airbnb; Κι αν περάσει αυτή η μόδα ή αν δημιουργηθούν τόσα πολλά ακίνητα για βραχυχρόνια μίσθωση που τελικά όλο αυτό αποδειχθεί «φούσκα»;
Είναι ερωτήματα που προκύπτουν από το γεγονός ότι οι Ελληνες πολλές φορές κυνηγούν το εύκολο χρήμα αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Το είδαμε την εποχή του Χρηματιστηρίου που όλοι έμαθαν τον «Ντάου Τζόνι», το ζήσαμε με τα φωτοβολταϊκά που ακόμη και στα «κατσάβραχα» τοποθετούσαν πάνελ.
Το βλέπουμε και με τις μισθώσεις τώρα που ακόμη και σε μη τουριστικές περιοχές έχουν ανακατασκευαστεί εκατοντάδες διαμερίσματα που περιμένουν τους τουρίστες για να βγάλουν χρήματα. Αφού πρώτα πέταξαν έξω τους ενοικιαστές.
Εβλεπα στο κρατικό κανάλι μια ακόμη διένεξη των εκπροσώπων των ιδιοκτητών με τους ενοικιαστές. Ο ένας έλεγε ότι πρέπει να πάει η υποχρεωτική μίσθωση στα 6 χρόνια αντί για 3 που είναι σήμερα, ο άλλος έλεγε ότι έτσι επιβάλλεται ενοικιοστάσιο. Αυτό που έχει, ωστόσο, σημασία είναι να μη δημιουργηθεί μια ακόμη «φούσκα» στην αγορά ακινήτων.
Δεν είναι αυτός ο λογικός τρόπος για την ανάκαμψη. Και σίγουρα είναι στρέβλωση να βλέπει κανείς άνοδο των ενοικίων 40% και 50% σε λίγους μήνες επειδή το Airbnb έχει εκτοξεύσει τη ζήτηση.
Τι θα γίνει αν η φορολόγηση των βραχυχρόνιων μισθώσεων αποδειχθεί ασύμφορη για τον ιδιοκτήτη; Θα αναζητήσει ξανά τους κανονικούς, τους μόνιμους ενοικιαστές ρίχνοντας τις τιμές και κάνοντας πάλι άνω – κάτω την κτηματαγορά.
Όμως, η συγκεκριμένη αγορά για να αναστηθεί και να επιστρέψει στα προ κρίσης επίπεδα χρειάζεται κίνητρα, όχι «πυροτεχνήματα». Να δοθούν κίνητρα στα νέα ζευγάρια να αγοράζουν σπίτια. Στις νέες επιχειρήσεις να αποκτούν δική τους στέγη. Χρειάζονται φοροελαφρύνσεις για να ανακατασκευαστούν οι πολυκατοικίες της δεκαετίας του 1960 και 1970, απαιτείται ένα γενναίο πρόγραμμα κατεδάφισης κτιρίων στο κέντρο για να γίνει η πόλη πιο ανθρώπινη.
Αυτά είναι πολιτική στέγης κι όχι οι αρπαχτές και από τους έχοντες ακίνητη περιουσία και από το κράτος που σπεύδει να την φορολογήσει.
