Κάθε φορά που μια σεισμική δόνηση αφήνει πίσω της απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και σε περιουσίες ακολουθεί η ίδια θλιβερή διαπίστωση, ότι το κτιριακό δυναμικό της χώρας πάσχει.
Το μέγεθος του προβλήματος ξεδιπλώνουν στα «ΝΕΑ» δύο έμπειροι επιστήμονες, ο γενικός διευθυντής του ΟΑΣΠ Νικήτας Παπαδόπουλος και ο ομότιμος καθηγητής της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ Παναγιώτης Καρύδης.
«Τα παλιά σπίτια υποφέρουν γιατί είναι φτιαγμένα εμπειρικά, τα υλικά τους δεν συντηρούνται. Γι’ αυτό λέμε να φροντίσει η πολιτεία να υπάρξει πρόβλεψη χρηματοδότησης και για αναβάθμιση στατικής επάρκειας αυτών των κτιρίων ώστε να μπορούν οι άνθρωποι να τα ενισχύουν. Είναι λογικό να ξεκινήσει κανείς από κτίρια πριν από το 1985, στα οποία ανήκουν και οι παραδοσιακοί οικισμοί σε Πελοπόννησο, Κυκλάδες, Δωδεκάνησα, Κρήτη… Σε αυτά τα μέρη πρέπει να ελεγχθεί η στατική επάρκεια των κτιρίων και να γίνει αντισεισμική αναβάθμιση», αναφέρει ο Νικήτας Παπαδόπουλος, βάζοντας ουσιαστικά σε καθεστώς ανάγκης ελέγχου το 69% του κτιριακού δυναμικού της χώρας.
«Κάθε φορά που γίνεται σεισμός εμφανίζεται το ίδιο θέμα. Η ερώτηση είναι, καλά, δεν μπορούμε ως κράτος να μειώσουμε τις επιπτώσεις ενός σεισμού; Η απάντηση είναι μπορούμε, αλλά πρέπει να το θέλει και η μία πλευρά, οι πολίτες, και η άλλη, το κράτος. Δυστυχώς στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν νομίζω ότι το θέλει ούτε η μία ούτε η άλλη», διαπιστώνει ο Παναγιώτης Καρύδης, εξηγώντας ότι, συνήθως, οι πολιτικές ηγεσίες δεν χρηματοδοτούν επενδύσεις που θα αποδώσουν πέραν της θητείας τους.
Ο ίδιος αποκαλύπτει στα «ΝΕΑ» ποιες περιοχές θα διάλεγε κατά προτεραιότητα για έλεγχο κτιρίων. «Θα άρχιζα από τις πλέον παραδοσιακές, τουριστικές περιοχές, τα ιστορικά κέντρα πόλεων, μιλάμε για το 40% των κτιρίων μας. Κρήτη, Κέρκυρα, Ρόδος, Αθήνα και άλλες περιοχές, όπου ο οικοδομικός ιστός έχει υποστεί κατακρεούργηση από ανθρώπινες επεμβάσεις. Θυμάστε, στην Κω σκοτώθηκαν κάποιοι ξένοι όταν ένα βράδυ έπεσε η στέγη παλιού κτιρίου που είχαν μετατρέψει σε μπαρ, κόβοντας τους τοίχους για να έχει μεγάλη έξοδο. Δυστυχώς, δεν βάζουμε μυαλό», επισημαίνει ο κ. Π. Καρύδης.
