Σε αντίθεση με τις πρώτες εντυπώσεις εδώ στην Ελλάδα, η κίνηση της Τουρκίας να προχωρήσει σε συμφωνία με την κυβέρνηση της Λιβύης για τις μεταξύ τους ΑΟΖ δεν αποτελεί μήνυμα και απειλή μονάχα για τη δική μας χώρα και την Κύπρο, αλλά και για μια ακόμη, την Αίγυπτο.
Ως γνωστόν, η Αίγυπτος έχει βρεθεί τα τελευταία χρόνια σε μια τροχιά αντιπαράθεσης με την Τουρκία σε μια σειρά από θέματα, πολλά εξ αυτών πολύ σημαντικότερα για το Κάιρο από ότι είναι το φυσικό αέριο. Ακόμα, όμως, και στα ενεργειακά, η Αίγυπτος αποφάσισε να συνεταιριστεί σταθερά με την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ και προώθησε το μεσογειακό φόρουμ φυσικού αερίου αφήνοντας έξω την Τουρκία και απομονώνοντάς την περισσότερο.
Η πρόσφατη συμφωνία της Αιγύπτου με την Κύπρο για εξαγωγές αερίου μέσω του εδάφους της, όπως και οι συμφωνίες που έχει υπογράψει για τη μεταφορά του ισραηλινού αερίου αποτελούν ζημιά για τις τουρκικές βλέψεις, οι οποίες ήταν να περάσει το αέριο αυτό από το δικό της έδαφος. Επίσης, ο αγωγός East Med, όσο δύσκολος και αν είναι από τεχνικής και οικονομικής άποψης, αποτελεί άλλο ένα “αγκάθι” για τους Τούρκους όσο υπάρχει έστω στα χαρτιά.
Όπως δήλωσε πρόσφατα στην εφημερίδα Globes η ενεργειακή σύμβουλος Τζίνα Κοέν, “η Τουρκία, που βλέπει τον εαυτό της ως ενεργειακό κόμβο στην ενέργεια με προέλευση από την Ασία, χάνει τα τελευταία χρόνια τη θέση αυτή και την κερδίζει η Αίγυπτος”.
Αυτό, όμως, που αποτελεί το πρωταρχικό ζητούμενο για την Τουρκία και βασική σκόπευση της συμφωνίας με τη Λιβύη είναι το να διασπαστεί η όποια ελληνοαιγυπτιακή προσέγγιση για οριοθέτηση των ΑΟΖ τους, τη στιγμή που το Κάιρο δεν εμφανίζεται ακόμα πρόθυμο να προβεί σε αυτή την πράξη. Στόχος της Άγκυρας είναι στον οριζόντιο γεωγραφικό άξονα της ελληνικής, κυπριακής και αιγυπτιακής ΑΟΖ να αντιπαραβάλλει τον κάθετο άξονα της δικής της και της λιβυκής, όπως τις ορίζει εκείνη.
Όπως ανέφερε σχετικά σε πρόσφατο άρθρο του ο καθηγητής γεωπολιτικής στο πανεπιστήμιο της Λευκωσίας, Θοδωρής Τσακίρης, “η Αίγυπτος βλέπει με μεγάλη ανησυχία την ανάπτυξη τουρκικών βάσεων πέριξ της Ερυθράς Θάλασσας σε Σομαλία και (δυνητικά) Σουδάν. Αυτή η εξέλιξη δημιουργεί ακόμη ένα παράθυρο ευκαιρίας για να ξεκλειδώσει η οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδος – Κύπρου – Αιγύπτου και αυτό θα πρέπει να αποτελέσει την πρώτη ελληνική αντίδραση σε συνεννόηση με το Κάιρο. Kάποιος πρέπει να απευθύνει το ερώτημα στον πρόεδρο Σίσι: Αν όχι τώρα, πότε θα οριοθετήσουμε ΑΟΖ; Οταν θα έχουν αναπτυχθεί τουρκικές βάσεις σε Μισράτα, Σύρτη και Τρίπολη;”.
