Σε πολιτικό επίπεδο, η μείωση των εκπομπών CO2 από τη χρήση των αυτοκινήτων και η απαγόρευση της κυκλοφορίας τους αν διαθέτουν ρυπογόνους κινητήρες σε πολλές χώρες της Ευρώπης, είναι αποφάσεις ειλημμένες. Αυτές όμως έχουν ως αναγκαία και ικανή συνθήκη ολοκλήρωσης την ταχύτατη εξάπλωση της χρήσης υβριδικών και ηλεκτρικών αυτοκινήτων.
Σύμφωνα ωστόσο με έρευνα της Ένωσης Ευρωπαίων Κατασκευαστών Αυτοκινήτων, οι υποδομές υποστήριξης οχημάτων με εναλλακτικούς κινητήρες (ηλεκτρικούς και υβριδικούς), αποτελούν τεράστιο πρόβλημα για την ανάπτυξή τους.
Επιπρόσθετα, το αυξημένο κόστος των ηλεκτρικών και υβριδικών αυτοκινήτων, τα καθιστά προσιτά μόνο σε οικονομικά εύρωστες κοινωνίες. Σύμφωνα με την έρευνα, οι πωλήσεις ηλεκτρικών αυτοκινήτων στην Ευρώπη συνδέονται άμεσα με το ύψος του ακαθάριστου κατά κεφαλήν εισοδήματος της κάθε χώρας. Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι χώρες με μέσο ακαθάριστο κατά κεφαλήν εισόδημα έως 29.000 ευρώ, έχουν μερίδιο αγοράς ηλεκτρικών αυτοκινήτων όχι μεγαλύτερο του 1%. Αντίθετα, χώρες με μέσο ακαθάριστο κατά κεφαλήν εισόδημα άνω των 42.000 ευρώ, έχουν μερίδιο αγοράς ηλεκτρικών αυτοκινήτων μεγαλύτερο του 3,5%.
Με τα παραπάνω δεδομένα είναι προφανές ότι για τη μαζική πώληση ηλεκτρικών αυτοκινήτων, χρειάζεται να δοθούν οικονομικά κίνητρα. Τέτοια, μόνο 12 χώρες μέλη της Ε.Ε. παρέχουν. Και πάλι όμως, αυτά διαφέρουν σημαντικά και δεν έχουν ούτε ενιαίο χαρακτήρα, ούτε το ίδιο όφελος.
Το ζήτημα των υποδομών είναι επίσης εξαιρετικά σημαντικό. Σύμφωνα με συντηρητικές εκτιμήσεις της Ε.Ε., έως το 2030 στην Ευρώπη θα πρέπει να υπάρχουν 2,8 εκατομμύρια δημόσια σημεία φόρτισης ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Σήμερα, υπάρχουν μόλις 144.000, δηλαδή των ένα εικοστό όσων απαιτούνται σε δέκα χρόνια από σήμερα. Παράλληλα, η ανάπτυξη των υποδομών παρουσιάζει και μεγάλη γεωγραφική απόκλιση. Για παράδειγμα, το 76% του συνόλου των σημείων φόρτισης στην Ε.Ε. βρίσκεται σε μόλις 4 χώρες, δηλαδή στο Ενωμένο Βασίλειο, στη Γερμανία, στη Γαλλία και στην Ολλανδία.
Αυτό που ζητούν οι κατασκευαστές από τα όργανα της Ε.Ε. είναι απλό: μαζί με τις δικές τους τεράστιες επενδύσεις στην προσπάθεια μετάβασης από την εποχή του κινητήρα εσωτερικής καύσης στον ηλεκτρικό, να δοθούν σε εθνικό επίπεδο εμπορικά κίνητρα για την υιοθέτηση της νέας και σημαντικά πιο ακριβής τεχνολογίας ηλεκτροκίνησης. Παράλληλα να δημιουργηθούν επαρκείς υποδομές φόρτισης, ώστε η χρήση των ηλεκτρικών οχημάτων να μην καθίσταται προβληματική. Όλα τα παραπάνω, με δεδομένες τις πολιτικές αποφάσεις για ραγδαία μείωση των ρύπων από τις μεταφορές έως το 2030.
