Των: Δρ. Κώστα Σαχπάζη, Πολιτικού Μηχανικού, Καθηγητή της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, Κωνσταντίνας Σαχπάζη, Πολιτικού Μηχανικού, και Δέσποινας Σαχπάζη, Αρχιτέκτονος Μηχανικού
Εισαγωγή
Στη σύγχρονη εγχώρια και διεθνή κατασκευαστική πρακτική, η αρχιτεκτονική και η πολεοδομία στρέφονται όλο και περισσότερο προς τα υπόσκαφα κτίρια. Σύμφωνα με τον Νέο Οικοδομικό Κανονισμό της Ελλάδας (Ν. 4067/2012 – ΝΟΚ, Άρθρο 2, παρ. 88), ως υπόσκαφο ορίζεται το κτίριο του οποίου η κατασκευή γίνεται κάτω από τη στάθμη του φυσικού εδάφους, με επέμβαση σε αυτό και πλήρη επαναφορά στην αρχική του μορφή. Ο νομοθέτης (μέσω του Άρθρου 11 του ΝΟΚ) παρέχει σημαντικά πολεοδομικά κίνητρα μη προσμέτρησης της επιφάνειάς τους στον Συντελεστή Δόμησης, γεγονός που οδήγησε σε ραγδαία αύξηση της κατασκευής τους, ειδικά στο έντονο ανάγλυφο των Κυκλάδων.
