Του Γιώργου Κράλογλου
Όταν διώχνεις με κλωτσιές, τον γερμανικό κολοσσό ενέργειας, RWE, άντε να πεις στην Volkswagen να σου φέρει τα 1,5 δισ. που σχεδιάζει για την Τουρκία.
Κοιμάμαι και ονειρεύομαι επενδύσεις και αυτοκινητοβιομηχανίες στην Ελλάδα, θα μου πείτε. Καθόλου.
Και να θέλεις να ξεχάσεις σου είναι αδύνατον αν έχεις ζήσει βήμα-βήμα, δημοσιογραφικά, την κατάντια με την 40χρονη αποεπένδυση της Ελλάδας και μέρα με τη μέρα, στο ρεπορτάζ, τους λόγους της (σχεδόν ολοκληρωτικής) αποβιομηχάνισης.
Της Βαλκανικής πλέον Ελλάδας που έχει φύγει από τη γεωγραφία Ομίλων όπως η Volkswagen, την οποία (ας σημειωθεί) ελέγχει και το Γερμανικό Δημόσιο, ως μέτοχος!!
Το υπογραμμίζω αυτό, ως θέμα ξεχωριστής σημασίας, για την Ελλάδα, τώρα που οι νέες πολεμικές ορέξεις της Τουρκίας φέρνουν τα πάνω-κάτω και στην οικονομία της, με σοβαρότατες “εκρήξεις” στα επενδυτικά προγράμματα Ευρώπης και Αμερικής στη γειτονική μας χώρα.
Σύμφωνα λοιπόν με το Reuters, το δικό μας ΑΠΕ-ΜΠΕ αλλά και, δικές μας, διασταυρωμένες πληροφορίες, από την επιχειρηματική κοινότητα του Βερολίνου, ο όμιλος Volkswagen προτίθεται όντως να αναβάλλει (αν όχι να ακυρώσει) την τελική απόφασή του, για εργοστάσιο αυτοκινήτων στην Τουρκία.
Πάμε τώρα στα χαρακτηριστικά της επένδυσης. Το τουρκικό εργοστάσιο προγραμματιζόταν να κατασκευάσει τις επόμενες γενιές των VW Passat και Skoda Superb, με μέγιστη ετήσια παραγωγική δυναμικότητα 300.000 οχημάτων (σύμφωνα με ρεπορτάζ του Automotive News Europe).
Σκοπός της αυτοκινητοβιομηχανίας στο τούρκικο έδαφος θα είναι η κάλυψη των αναγκών της ανατολικής Ευρώπης. Το ύψος της επένδυσης θα υπερβαίνει το 1,5 δισ. ευρώ και εκτιμάται πως θα δημιουργούσε 4.000 νέες θέσεις εργασίας. Η έναρξη της ανέγερσης των εγκαταστάσεων έχει προγραμματιστεί για το τέλος του 2020, με την παραγωγή να ξεκινά το 2022.
Και τώρα ας δούμε τι είναι αυτό που ενδιαφέρει την Ελλάδα και γιατί δεν ονειρευόμαστε επενδύσεις αλλά οικτίρουμε… την τύχη της χώρας μας και το μέλλον των παιδιών της, που ζητάνε τι; Να έχουν ζωή στον τόπο τους και όχι στον ξενιτεμό!!
Η υπόθεση Volkswagen και το ενδεχόμενο αναστολής (ίσως και εγκατάλειψης) της απόφασής της να κάνει την επένδυση-γίγαντα, στην Τουρκία μας αφορά για τρεις σημαντικούς λόγους.
Ο πρώτος λόγος είναι πως η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία θεωρεί πως η θέση της Τουρκίας είναι ανάμεσα στις αναπτυσσόμενες αγορές. Και αυτό μπορεί να είναι δικαίωμά της να το πιστεύει αλλά εμείς θα είμαστε εκείνοι που φταίνε αν αφήσουμε την ανικανότητά μας να μην προβάλλει σωστά τις δυνατότητες που όντως έχει η Ελλάδα να γεφυρώσει επενδυτικά την Ευρώπη με τον κόσμο στον οποίο γεωπολιτικά μπορούμε να είμαστε πρωταγωνιστές. Η Ελλάδα ως ενεργειακός πρωταγωνιστής στα Βαλκάνια μπορεί να έχει γίνει πολιτικό καραγκιοζιλίκι… αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ως δυνατότητα είναι καθόλου εκτός πραγματικότητας.
Και αυτό είναι διαπραγματευτικό στοιχείο με τους Γερμανούς σε ό,τι αφορά επενδύσεις από γερμανικούς ομίλους που ελέγχει το κράτος, όπως είναι και η Volkswagen.
Ο δεύτερος λόγος (και εδώ είναι το τραγικό για την Ελλάδα) είναι ότι η VW εξέτασε διάφορες χώρες για να εγκαταστήσει το εργοστάσιό της, μεταξύ των οποίων η Βουλγαρία, η Σερβία, η Ρουμανία κράτη της βόρειας Αφρικής…
Προσπέρασε όμως (εντελώς) την Ελλάδα γιατί (προφανέστατα) η Ελλάδα δεν υπάρχει, εδώ και 30 χρόνια, στον επενδυτικό χάρτη της Ευρώπης. Ούτε και στον βιομηχανικό της. Να και μια απόδειξη. Τα ΕΣΠΑ που χορηγεί η Ε.Ε. για αναβάθμιση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας εμείς τα μοιράζουμε, κατά 80%, σε έργα-μαϊμούδες και σπατάλες στην κομματική πελατεία, κυρίως μέσω τοπικής αυτοδιοίκησης. Η Κομισιόν δεν αντιδρά για την απορροφητικότητα ΕΣΠΑ με χαρακτηριστικά ελληνικής σοβιετίας… προφανώς γιατί θεωρεί την Ελλάδα βιοτεχνική και χειροτεχνική χωρίς άλλες δυνατότητες…
Ο τρίτος, συνδέεται με την θερμή χειραψία Μητσοτάκη με τον Dr. Schmitz, πρόεδρο της RWE, στο Μαξίμου, που επανήλθε, για επενδύσεις με τη ΔΕΗ, παραμερίζοντας(;) τους διωγμούς (του 2008,) από κομματόσκυλα της κακιάς ώρας. Κομματόσκυλα που επιβραβεύτηκαν…, ανεβαίνοντας και στο κεφάλι της ΔΕΗ!! Η Volkswagen προφανώς και δεν τα αγνόησε, όταν έψαχνε (2017-18) στη Βουλγαρία και επέλεγε την Τουρκία, αποκλείοντας την Ελλάδα. Μπορούμε, ως χώρα, να εγγυηθούμε την πραγματοποίηση επενδύσεων τέτοιας μορφής; Εάν όχι ας μη μιλάμε για ανάπτυξη. Συρτάκι ντανς… Και πολύ μας πάει…
