Χρησιμοποιείται ως πλατεία, ως σημείο ξεκούρασης και τόπος συνάντησης των νέων ανθρώπων. Παράλληλα, αποτελεί πόλο έλξης των επισκεπτών.
Ο λόγος για την κεντρική πεζογέφυρα του Ληθαίου ποταμού, στην πόλη των Τρικάλων, η οποία κατασκευάστηκε στα τέλη του 1888 από γάλλους μηχανικούς, βασισμένη σε σχέδια γεφυρών που βρίσκονται στον Σηκουάνα. Η εν λόγω γέφυρα, τα μεταλλικά στοιχεία της οποίας μεταφέρθηκαν από τη Γαλλία, ένωνε παλαιότερα την παλαιά με τη νέα πόλη και αποτελούσε τη βασική συνδετήρια γέφυρα των Τρικάλων.
«Για την εποχή εκείνη ήταν μεγαλούργημα και κομψοτέχνημα, και υποδήλωνε την κυριαρχία του σιδήρου ως κατάλληλου, ισχυρού, κομψού, ελατού και όλκιμου υλικού στις δομικές κατασκευές, και θα μπορούσε να ειπωθεί με αρκετή πειθώ ότι αποτέλεσε τον προπομπό τεχνικών εξελίξεων στον ευρωπαϊκό χώρο κατ’ αναλογία, εικόνα και ομοίωση προς τη γέφυρα του Αλεξάνδρου ΙΙΙ στο Παρίσι και τον ιδεολογικό συμβολισμό της νέας εποχής με τον πύργο του Άιφελ (1889)» γράφει στο ηλεκτρονικό βιβλίο του «Η εργοτεχνική ιστορία των Τρικάλων 1881-2010» ο συνταξιούχος δημομηχανικός Κώστας Κατσαρός. Και συνεχίζει:
«Τα σιδηρά πλαίσια της γέφυρας κατασκευάστηκαν σε εργοστάσιο της Γαλλίας και μεταφέρθηκαν στα Τρίκαλα από το λιμάνι του Βόλου, προφανώς μέσω της νέας τότε σιδηροδρομικής γραμμής, τοποθετήθηκαν και συναρμολογήθηκαν, επί τόπου του έργου, εξ ολοκλήρου από ειδικευμένους Γάλλους τεχνικούς. Το γεγονός αυτό και μόνο δείχνει τις προοπτικές που διανοίγονταν τότε για την πόλη μας και την περιοχή μας. Και η πόλη μας και η περιοχή μας, με την εξέλιξη που παρουσίασε, δεν τις διέψευσε. Η γέφυρα είναι και σήμερα κομψοτέχνημα, ο δε χρόνος τής προσδίδει μείζονα ιστορικότητα και μεγαλοπρέπεια».
Το 1941 η γέφυρα γλίτωσε από την ανατίναξη που επιχείρησαν τα βρετανικά στρατεύματα που υποχωρούσαν.
Ύστερα από 110 χρόνια (το έτος 1996) η ελληνική πολιτεία κήρυξε τη γέφυρα ιστορικό διατηρητέο μνημείο με το σκεπτικό, προσθέτει ο κ. Κατσαρός στο βιβλίο του, «ότι αποτελεί αξιόλογο και αντιπροσωπευτικό δείγμα μεταλλικής γέφυρας του τέλους του περασμένου αιώνα στην περιοχή, απαραίτητο για την μελέτη της ιστορίας και της εξέλιξης της Βιομηχανικής Αρχιτεκτονικής, επίσης δε είναι σημαντικό σημείο αναφοράς άμεσα συνδεδεμένο με τις μνήμες των κατοίκων της περιοχής».
