Οσα είπε προχθές στη Βουλή ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Νίκος Δένδιας για τα αναξιοποίητα ή ανορθολογικά αξιοποιούμενα ακίνητα της περιουσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, δεν αποτελούν, δυστυχώς, εξαίρεση. Σε ό,τι αφορά την περιουσία φορέων του στενού ή ευρύτερου δημοσίου τομέα, είναι μάλλον ο κανόνας.
Ο κ. Δένδιας μίλησε για κτίρια – φιλέτα στην καρδιά της Αθήνας, σε σημεία όπου τα μισθώματα έχουν εκτοξευθεί, τα οποία παραμένουν για χρόνια να ερημώνουν ή φιλοξενούν υπηρεσίες που θα μπορούσαν να στεγαστούν σε πολύ μικρότερης έκτασης χώρους. Τα παραδείγματα που έδωσε για ακίνητα που χρησιμοποιούνται σαν γραφεία και αντιστοιχούν σε καθέναν από τους εργαζομένους εκεί 60, 70 ή 80 τετραγωνικά μέτρα, όσο ένα μικρό ή μεσαίο διαμέρισμα δηλαδή, είναι ενδεικτικά. Οπως ενδεικτική είναι και η περίπτωση ολόκληρης πολυκατοικίας στη συμβολή Ακαδημίας και Αμερικής, που παραμένει για χρόνια άδεια προκειμένου να χρησιμοποιείται μόνο το ρετιρέ για τη διαμονή ενός ανώτατου αξιωματικού. Στην πολυκατοικία αυτή παλαιότερα είχαν φιλοξενηθεί και εκπρόσωποι της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Εθνικής Αμυνας.
Η εδραιωμένη ακινησία που διατρέχει οριζόντια οτιδήποτε σχετίζεται με τον δημόσιο τομέα στη χώρα μας, συχνά η αδιαφορία για το δημόσιο αγαθό και ακόμη πιο συχνά ο φόβος των αντιδράσεων από μικροσυμφέροντα που θίγονται, παρατείνουν τέτοιες καταστάσεις για δεκαετίες. Ούτε η οικονομική κρίση, που απείλησε να τινάξει τη χώρα στον αέρα, στάθηκε αρκετή για να αλλάξει αυτή την κατάσταση, να ταρακουνήσει αυτή την ακινησία.
Είναι αμφίβολο αν υπάρχει συνολική εικόνα για τα διαθέσιμα ακίνητα όλων των φορέων του στενού και ευρύτερου δημοσίου τομέα. Για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται, για το πώς και από ποιους χρησιμοποιούνται, για το εάν θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν με διαφορετικό και περισσότερο προσοδοφόρο τρόπο. Η δαιδαλώδης πολυδιάσπαση των φορέων διαχείρισης και αξιοποίησης διευκολύνει την παράταση αυτής της κατάστασης. Σε μια εποχή, μάλιστα, που αναζητούνται λύσεις για την ανακούφιση της στεγαστικής κρίσης, η οποία αναδεικνύεται σε ένα από τα πιο σοβαρά και διαρκώς επιδεινούμενα προβλήματα για τα νοικοκυριά.
Πριν στρέψει την προσοχή της σε αναζήτηση άλλων λύσεων ή παράλληλα με αυτό, η κυβέρνηση θα έπρεπε ενδεχομένως να επιδιώξει το νοικοκύρεμα των ιδιοκτησιών φορέων του Δημοσίου, είτε για να τα διαθέσει για την κάλυψη στεγαστικών αναγκών είτε για να αξιοποιήσει τα έσοδα που μπορούν να προκύψουν για την ενίσχυση της προσφερόμενης στέγης.
