ΗΔιώρυγα της Κορίνθου συνδέει τον Κορινθιακό κόλπο με τον Σαρωνικό στο Αιγαίο Πέλαγος. Την κατασκευή της διώρυγας επιχείρησε το 602 π.Χ. ο τύραννος της Κορίνθου Περίανδρος, ιδέα που εγκατέλειψε, όμως, νωρίς, εξαιτίας της έλλειψης πόρων και εμπειρίας.
Αντ’ αυτής, προχώρησε στη δημιουργία χερσαίου δρόμου -με την ονομασία Δίωλκος- από όπου τα πλοία περνούσαν, συρόμενα πάνω σε τροχούς.
Μετέπειτα, κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους, άκαρπες απέβησαν και οι προσπάθειες πολλών ηγετών, όπως ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Καλλιγούλας, ακόμα και ο Νέρων. Τέλος, στη σύγχρονη εποχή, μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια και μετά από εργασία έντεκα ετών, το κανάλι ολοκληρώθηκε στις 25 Ιουλίου 1893.
Η διώρυγα, όπως την γνωρίζουμε σήμερα, κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1880-1893 και είναι έργο του έλληνα μηχανικού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη. Η κατασκευή της είναι αποτέλεσμα της αναπτυξιακής πολιτικής του πρωθυπουργού Χαρίλαου Τρικούπη, ο οποίος με τα μεγάλα έργα υποδομής στόχευε στη δημιουργία ενός σύγχρονου και οικονομικά ανεπτυγμένου κράτους.
Το κόστος της μελέτης κρίθηκε υπερβολικό
Ο Καποδίστριας, προβλέποντας τη σημασία που θα είχε η διώρυγα στην ανάπτυξη της Ελλάδας, ανέθεσε τη σχετική μελέτη σε μηχανικό. Η δαπάνη εκτιμήθηκε σε 40.000.000 χρυσά φράγκα, το ποσό κρίθηκε υπερβολικό και η προσπάθεια εγκαταλείφθηκε. Το 1869 άνοιξε η διώρυγα του Σουέζ και τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου η Κυβέρνηση Ζαΐμη ψήφισε νόμο «περί διορύξεως του Ισθμού», όπου εταιρεία ή ιδιώτης θα αναλάμβανε την κατασκευή και εκμετάλλευση του έργου. Η μελέτη του έργου έγινε από τον Ούγγρο στρατηγό István Türr, ο οποίος ίδρυσε τη Διεθνή Εταιρεία της Θαλασσίας Διώρυγος της Κορίνθου (Société Internationale du Canal Maritime de Corinthe). Στο έργο συμμετείχαν Ούγγροι και Σλοβάκοι μηχανικοί, όπως ο Ίστβαν Τουρ και ο Μπέλα Γκέστερ από το Κόζιτσε της σημερινής Σλοβακίας. Λόγω έλλειψης κεφαλαίων το έργο ολοκληρώθηκε από εταιρεία του Ανδρέα Συγγρού το 1893. Οι εργασίες για τη διώρυγα εγκαινιάστηκαν την 23 Απριλίου 1882 παρουσία του βασιλιά Γεωργίου Α’ και η χρήση της ξεκίνησε στις 25 Ιουλίου του 1893.
Στη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κατά την αποχώρησή τους, οι Γερμανοί το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου 1944, ανατίναξαν τη σιδηροδρομική και την οδική γέφυρα, έριξαν βαγόνια τρένου σε ένα σημείο της διώρυγας για να τη φράξουν και πυροδότησαν εκρήξεις στον βυθό του προλιμένα. Το 1947 η Σχολή Μηχανικού του Στρατού ανέλαβε την ανακατασκευή της οδικής γέφυρας.
Το κανάλι έχει βάθος 8 μέτρα, μήκος 6.346 μέτρα και πλάτος 24,6 μ. στην κορυφή και 21,3 μ. στην βάση του. Από το 1988 λειτουργούν στις άκρες του 2 βυθιζόμενες γέφυρες.
Λόγω του στενού περάσματος, επιτρέπεται η διέλευση ενός μόνο πλοίου προς μία κατεύθυνση, ενώ τα μεγαλύτερα πλοία ρυμουλκούνται. Στη σύγχρονη εποχή, το κανάλι διαπλέουν κυρίως τουριστικά πλοία.
