Φέτος, η μεταμοντέρνα αρχιτεκτονική της δεκαετίας του 1970 είναι 50 ετών. Τώρα, για έναν από τους μεγαλύτερους συνεργάτες της, το τέλος μιας εποχής είναι εδώ. Εδώ και λίγες εβδομάδες, ο Λόρδος Richard Rogers, ο αρχιτέκτονας που βραβεύτηκε με το βραβείο Pritzker που βοήθησε να ξεκινήσει το δομικό εξπρεσιονιστικό στυλ με τους συνομηλίκους Renzo Piano, Santiago Calatrava και Sir Norman Foster, υπέγραψε επίσημα έγγραφα για να παραιτηθεί από το διοικητικό συμβούλιο του Rogers Stirk Harbour + Partners. Η εταιρεία που εδρεύει στο Λονδίνο ξεκίνησε ως Richard Rogers Partnership περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες πριν.
Ο Ιταλός γεννημένος αρχιτέκτονας αφιέρωσε την αρχιτεκτονική του καριέρα σε μια προσέγγιση «υψηλής τεχνολογίας» στο σχεδιασμό, στην οποία τα δομικά στοιχεία ενός κτηρίου εκτίθενται ή αποκαλύπτονται ως μέρος της πρόσοψης του. «Μας ενδιαφέρει πολύ να κάνουμε αυτό που αποκαλούμε αναγνωσιμότητα στα κτήρια», εξήγησε ο Richard Rogers στο AD το 2018. «Με άλλα λόγια, μπορείτε να καταλάβετε όσο το δυνατόν περισσότερο πώς χτίζεται πραγματικά το κτήριο, πώς μπορεί να κατασκευαστεί για να σταθεί, φως και σκιά, πώς μπορείτε να φτιάξετε ένα κτήριο που φαίνεται κομψό και απλώνεται στον ουρανό”. Αφού παρακολούθησε τον Αρχιτεκτονικό Σύλλογο στο Λονδίνο και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο Yale για το πτυχίο του στην αρχιτεκτονική, ο Rogers επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο τη δεκαετία του 1960 με τους συμμαθητές του Yale Norman Foster και Su Brumwell και δημιούργησε την αρχιτεκτονική εταιρεία Team 4 με έδρα το Λονδίνο μαζί με την αείμνηστη σύζυγό του Foster Wendy Cheesman. (Ο Rogers και ο Brumwell ήταν παντρεμένοι και αργότερα χώρισαν). Μετά από τρία χρόνια, η Ομάδα 4 διαλύθηκε και το 1970, ο Rogers ξεκίνησε μια επταετή συνεργασία με το Piano. Μαζί, οι δύο – με τον συνάδελφο Ιταλό αρχιτέκτονα Gianfranco Franchini – σχεδίασαν το κτήριο που θα ξεκινούσε την καριέρα τους, και θα εδραιώσει το εξπρεσιονιστικό τους στυλ στον κανόνα της αρχιτεκτονικής ιστορίας: το Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι.
Αν και αμφιλεγόμενο μεταξύ των αρχιτεκτονικών κριτικών και του κοινού όταν άνοιξε για πρώτη φορά το 1977, αυτό το εσωτερικό κτήριο έχει γίνει ένα εικονικό παράδειγμα του μεταμοντερνισμού στην ιστορική γαλλική πρωτεύουσα. Με την κυκλοφορία να ωθείται στην περίμετρο μέσω κυλιόμενων κυλιόμενων σκαλών, φωτεινών χρωμάτων και της σκελετικής του δομής που εκτίθεται σαν ικριώματα στο εξωτερικό των υαλοπινάκων, το κέντρο τέχνης είναι η επιτομή του στυλ «υψηλής τεχνολογίας». Προκάλεσε επίσης κάθε σχεδιαστή να αρχίσει να διευθύνει τις αντίστοιχες εταιρείες του. Στο Λονδίνο, ο Rogers ξεκίνησε τη Συνεργασία Richard Rogers και συνέχισε να εξερευνά τον δομικό εξπρεσιονισμό σε ορόσημα όπως ο πύργος γραφείων του Lloyd (1986) και το Millennium Dome (1999) στο Λονδίνο και αργότερα το ανακάλυψε για σύγχρονα έργα: Adolfo Suárez Madrid-Barajas Airport Terminal 4 και 4S (2004), Maggie’s Center στο Λονδίνο (2008), London Heathrow Terminal 5 (2008), 122 Leadenhall Street, με το παρατσούκλι The Cheesegrater, στο Λονδίνο (2014) και πιο πρόσφατα, 3 World Trade Center στη Νέα Υόρκη (2018). Αυτός θα ήταν ο τελικός σχεδιασμός κτηρίων του Rogers προτού παραιτηθεί από την πρακτική το 2007, μετονόμασε την εταιρεία Rogers Stirk Harbour + Partners με την προσθήκη των συνεργατών Ivan Harbour και Graham Stirk και προσχώρησε στο διοικητικό συμβούλιο.
