Πάνω από 130 δισ. δολάρια έχουν ξεπεράσει οι σωρευτικές επενδύσεις σε έργα καθαρού υδρογόνου παγκοσμίως, καθώς κυβερνήσεις και ενεργειακοί όμιλοι ενισχύουν τον ρόλο του καυσίμου στην ενεργειακή ασφάλεια, τη βιομηχανική ανάπτυξη και την προσπάθεια περιορισμού των εκπομπών. Σύμφωνα με το Hydrogen Council, περισσότερα από 570 έργα έχουν πλέον φτάσει σε στάδιο οριστικής επενδυτικής δέσμευσης, δημιουργώντας δυναμικότητα παραγωγής περίπου 6,9 εκατ. τόνων καθαρού υδρογόνου ετησίως.
Μάλιστα, περίπου το 90% των έργων είτε βρίσκεται ήδη υπό κατασκευή είτε έχει περάσει στο στάδιο της λειτουργίας, γεγονός που δείχνει ότι ένα σημαντικό μέρος των επενδύσεων έχει αρχίσει να μετατρέπεται από σχεδιασμό σε πραγματικές υποδομές. Η Κίνα διατηρεί πρωταγωνιστικό ρόλο στην αγορά, καθώς αντιπροσωπεύει περισσότερο από το ήμισυ της παγκόσμιας δεσμευμένης δυναμικότητας ανανεώσιμου υδρογόνου, σύμφωνα με το Reuters.
Η Ευρώπη ακολουθεί στη δεύτερη θέση ως προς τις επενδύσεις, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζονται στην πρώτη γραμμή όσον αφορά την ανάπτυξη υποδομών και έργων για υδρογόνο χαμηλών εκπομπών άνθρακα. Η αυξανόμενη γεωγραφική διασπορά των επενδύσεων αντανακλά και τη διεύρυνση του ενδιαφέροντος για το υδρογόνο ως ενεργειακό φορέα, ιδιαίτερα σε τομείς όπου η άμεση ηλεκτροδότηση παραμένει δύσκολη ή οικονομικά απαιτητική.
Δυνατότητα για 11 εκατ. τόνους ζήτησης έως το 2030
Το Hydrogen Council εκτιμά ότι οι πολιτικές που έχουν ήδη τεθεί σε εφαρμογή θα μπορούσαν να στηρίξουν ζήτηση περίπου 6 εκατ. τόνων υδρογόνου τον χρόνο έως το 2030.
Εφόσον οι κυβερνήσεις εφαρμόσουν πλήρως τα υφιστάμενα μέτρα και τις σχετικές πολιτικές, η δυνητική ζήτηση θα μπορούσε να αυξηθεί κατά επιπλέον 5 εκατ. τόνους ετησίως, φτάνοντας συνολικά περίπου τους 11 εκατ. τόνους. Ωστόσο, η δυναμική των επενδύσεων δεν σημαίνει ότι ο κλάδος έχει ξεπεράσει τα προβλήματά του. Το καθαρό υδρογόνο εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις, με κυριότερες το υψηλό κόστος παραγωγής και την περιορισμένη ζήτηση.
Τα προβλήματα αυτά έχουν οδηγήσει αρκετούς developers να περιορίσουν τα επενδυτικά τους σχέδια, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις έργα έχουν αναβληθεί ή ακυρωθεί, καθώς οι οικονομικές συνθήκες δεν επιτρέπουν την υλοποίησή τους με βιώσιμους όρους.
Ιδιαίτερα δύσκολη παραμένει η κατάσταση σε κλάδους που θεωρούνταν από τους βασικούς υποψήφιους για αξιοποίηση πράσινου υδρογόνου. Η χαλυβουργία και οι μεταφορές μεγάλων αποστάσεων αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα, καθώς η μετάβαση σε καύσιμα χαμηλών εκπομπών άνθρακα αποδεικνύεται σε αρκετές περιπτώσεις ιδιαίτερα δαπανηρή.
