Χτισμένη πάνω στην παραλιακή λεωφόρο, στο Παλαιό Φάληρο, η Βίλα Ι. Καλιτσουνάκη, όπως είναι γνωστή, είναι πλέον ένα από τα ελάχιστα νεοκλασικά κτήρια, αυτού ειδικά του μεγέθους, που έχουν απομείνει στην ευρύτερη περιοχή.
Η έπαυλη κατασκευάστηκε το 1927 σε οικόπεδο συνολικού εμβαδού 617 τετραγωνικών μέτρων. Μια εντυπωσιακή είσοδος οδηγεί σε ένα υπερυψωμένο ισόγειο, 216 τετραγωνικών, με έξι ψηλοτάβανα δωμάτια και βοηθητικούς χώρους. Μια εσωτερική σκάλα οδηγεί στον κάτω όροφο, εμβαδού επίσης 617 τετραγωνικών, ο οποίος φιλοξενεί άλλα επτά δωμάτια. Μία ανεξάρτητη είσοδος οδηγεί στον πρώτο όροφο, εμβαδού 169 τετραγωνικών, ο οποίος διαθέτει έξι δωμάτια συν βοηθητικούς χώρους.
Η συγκεκριμένη έπαυλη, στη γωνία της παραλιακής Λεωφόρου Ποσειδώνος και της οδού Ζαΐμη, είναι ένα τετράγωνο απλό κτήριο, με συμμετρική όψη, τέσσερις κολόνες με κιονόκρανα στην είσοδο, κολονάκια στα επάνω μπαλκόνια και απότομη μεγάλη στέγη από κεραμίδια που προεξέχει από το περίγραμμα του κτηρίου.
Αν και τέτοιες στέγες είναι χρήσιμες μόνο στις χώρες του βορρά με τα πολλά χιόνια, αισθητικά στο συγκεκριμένο σπίτι προσδίδουν ήρεμη αρχοντιά χωρίς καμιά τάση επίδειξης. Ενδιαφέροντα είναι τα ξύλινα υποστηρίγματα αυτής της προεξοχής στις λεπτομέρειές τους.
Η αρχοντική αυτή έπαυλη, που πωλείται προς 1,95 εκατ. ευρώ από το γραφείο Engel & Völkers, κατασκευάστηκε από τον καθηγητή και ακαδημαϊκό Ι. Καλιτσουνάκη.
Ποιος ήταν ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Ιωάννης Καλιτσουνάκης
Ο Ιωάννης Ε. Καλιτσουνάκης (και Καλλιτσουνάκης, Χανιά, 1878 – Βουκουρέστι, 1η Οκτωβρίου 1966), ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός, ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Κρητικών Σπουδών το 1938 και πρόεδρος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός το 1961.
Γεννήθηκε στα Χανιά, όπου ολοκλήρωσε τις βασικές σπουδές του. Συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σε ηλικία 24 ετών μετέβη στη Γερμανία με υποτροφία της Κρητικής Πολιτείας για να παρακολουθήσει φιλολογικά, φιλοσοφικά και παιδαγωγικά μαθήματα. Το 1905 διορίστηκε καθηγητής Ανατολικών Γλωσσών στο Βερολίνο. Από το 1924 ως το 1948 ήταν τακτικός καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Το 1926 αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1947 ανέλαβε για 1 έτος πρόεδρος της Ακαδημίας.
Το 1933 ήταν πρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου Βιβλιοθηκών Ελλάδος.
Από το 1936 ως το 1937 ήταν κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αργότερα έγινε καθηγητής Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και μετέπειτα επίτιμος εν ενεργεία καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του εν λόγω πανεπιστημίου.
Τιμήθηκε με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικα.
Το φθινόπωρο του 1966 μετέβη στο Βουκουρέστι ως εκπρόσωπος της Ακαδημίας Αθηνών για τους εορτασμούς της συμπλήρωσης 100 χρόνων από την ίδρυση της Ρουμανικής Ακαδημίας. Πέθανε εκεί από καρδιακή προσβολή.
Πηγή βιογραφικών στοιχείων: Wikipedia
