Ο Πανελλήνιος Σύλλογος ΕΠΑΦΗ καταγγέλλει μια διαδρομή υποσχέσεων. Στα τέλη του 2024, επί υπουργίας του κ. Σκυλακάκη, η αντιστάθμιση των περικοπών ανακοινώθηκε να ισχύσει από την 1η Ιανουαρίου 2025. Πέρασε ενάμιση χρόνος. Με αρμόδιο πλέον τον υφυπουργό κ. Νίκο Τσάφο, το μέτρο εδώ και πάνω από έναν χρόνο «έρχεται» και δεν έρχεται με αναδρομική ισχύ. Και τώρα βγαίνουν non paper που λένε ότι, παρά την υπουργική απόφαση με ισχύ από 1.1.2025, τελικά θα εφαρμοστεί μόνο μετά τη δημοσίευση στο ΦΕΚ και χωρίς αναδρομικότητα. Δηλαδή, ό,τι χάθηκε μέχρι σήμερα, χάθηκε.
Από «Αντιστάθμιση» πήγαμε σε «Αναδιανομή»
Δεν άλλαξε μόνο η ημερομηνία, άλλαξε και η λέξη. Τον Ιούλιο του 2025, επί υφυπουργίας του κ. Τσάφου, με τον ν. 5215/2025 το Υπουργείο αντικατέστησε την ονομασία από «Μηχανισμό Αντιστάθμισης Περικοπών» του άρθρου 10Α παρ. 5 του ν. 4951/2022 σε «Μηχανισμό Αναδιανομής της Λειτουργικής Ενίσχυσης». Η «αντιστάθμιση» προϋποθέτει ότι κάποιος οφείλει να πληρώσει την περικοπή, και παραπέμπει ευθέως στον ευρωπαϊκό κανονισμό. Η «αναδιανομή» σβήνει αυτή την υποχρέωση και μετατρέπει το ζήτημα σε εσωτερικό μοίρασμα. Δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια, είναι πολιτική επιλογή: να μη βάλει κανείς το χέρι στην τσέπη και να φορτωθεί η ζημία στους ίδιους τους παραγωγούς.
Ο μηχανισμός είναι εξ ορισμού «οικονομικά ουδέτερος» και η ίδια η απόφαση δηλώνει ότι δεν βαραίνει τον Κρατικό Προϋπολογισμό. Ούτε ένα ευρώ από εκείνον που διέταξε την περικοπή. Όσα πιστώνονται σε κάποιους, χρεώνονται σε κάποιους άλλους παραγωγούς, και νέο χρήμα από έξω δεν μπαίνει. Ο Σύλλογος ΕΠΑΦΗ, με μέλη σε όλη τη χώρα, το βλέπει καθημερινά. Το ποιος τη γλιτώνει και ποιος καταστρέφεται κρίνεται στη γεωγραφία. Αν έχτισες κοντά στην πρωτεύουσα, δίπλα στις 2 αντλησιοταμιεύσεις ή κοντά στα σύνορα, ίσως είσαι από τους τυχερούς με λίγες περικοπές. Αν είσαι στην επαρχία, σε περιμένει η καταστροφή. Όταν η μόνη στρατηγική είναι το «βλέποντας και κάνοντας», η επιβίωση των επενδύσεών μας γίνεται καθαρά θέμα τύχης.
Πήραν τον κανόνα που κόβει και άφησαν τον κανόνα που πληρώνει
Το σχέδιο της Υπουργικής Απόφασης, στο άρθρο 2, επικαλείται τον Κανονισμό (ΕΕ) 2019/943 για τις αρχές της ανακατανομής, δηλαδή για το πώς και με ποια σειρά κόβεται η παραγωγή. Παραλείπει όμως το άρθρο 13 παρ. 7 του ίδιου Κανονισμού, που επιβάλλει την αποζημίωση αυτών των περικοπών. Κράτησαν τον κανόνα που τους αφήνει να κόβουν και πέταξαν τον κανόνα που τους υποχρεώνει να πληρώνουν.
Ο Πανελλήνιος Σύλλογος ΕΠΑΦΗ το λέει καθαρά για πολλοστή φορά. Δεν επενδύσαμε με άδειες, δάνεια και συμβάσεις για να μας πουν εκ των υστέρων ότι η επιβίωσή μας θα κρίνεται από το αν το πάρκο μας έτυχε να βρίσκεται στο σωστό σημείο του χάρτη. Σε μια αναδιανομή δεν υπάρχει τίποτα να κερδηθεί, υπάρχουν μόνο χαμένοι. Είτε το κράτος αργεί είτε όχι, όλοι οι παραγωγοί πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα, και η καθυστέρηση δεν μπορεί να γίνεται προνόμιο για λίγους και καταστροφή για τους πολλούς.
Η λύση είναι μία: πλήρης αποζημίωση κάθε περικοπτόμενης MWh με εντολή του Διαχειριστή στην αξία που χάθηκε, για όλους, παντού, από την πρώτη μέρα, όπως ορίζει το άρθρο 13 παρ. 7 του Κανονισμού (ΕΕ) 2019/943. Όλα τα άλλα είναι αναδιανομή της ζημίας.
