Γεωργιανό στυλ και αρχιτεκτονική, είναι τα διάφορα στοιχεία στην αρχιτεκτονική, την εσωτερική διακόσμηση και τις διακοσμητικές τέχνες της Βρετανίας κατά τη διάρκεια των βασιλείων των τεσσάρων πρώτων μελών του οίκου του Hanover, μεταξύ της προσχώρησης του Γεωργίου του Α’ το 1714 και του θανάτου του Γεωργίου Δ΄ το 1830.
Ιστορικές καταβολές
Εκείνη την περίοδο ήταν τόσο διαφοροποιημένο και συνηθισμένο το καλλιτεχνικό στυλ, που ίσως είναι πιο ακριβές να μιλάμε για «Γεωργιανό στυλ».
Για τα πρώτα 50 χρόνια της δυναστείας του Hanovero η ίδια η αριστοκρατία Whig που ήλεγχε την κυβέρνηση, υπαγόρευε επίσης την καλλιτεχνική σκέψη.
Τα υπέροχα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα του Sir Christopher Wren και των οπαδών του κατά τη διάρκεια των βασιλείων των τριών προηγούμενων μονάρχων του Stuart ήταν στο υπερβολικό και μνημειακό μπαρόκ στυλ της ηπειρωτικής Ευρώπης, το οποίο οι αριστοκράτες του Whig έκριναν τελικά ότι είναι αμφισβητήσιμο.
Έτσι, η νέα γενιά αρχιτεκτόνων, θεωρητικών και πλούσιων ερασιτεχνών ξεκίνησε να μεταρρυθμίζει την αρχιτεκτονική σύμφωνα με τα κλασικά δόγματα του Ιταλού αρχιτέκτονα Andrea Palladio (βλ. Palladianism).
Το δεύτερο πιο σημαντικό γεωργιανό στυλ, ήταν ο νεοκλασικισμός, όπου τέθηκε στη μόδα περίπου στα μέσα του 18ου αιώνα.
Τα μοντέλα-πρότυπα για την αρχιτεκτονική αυτής της περιόδου δεν ήταν πλέον τα κτίρια της Ιταλικής Αναγέννησης αλλά εκείνα της Κλασικής Ελλάδας και της Ρώμης.
Η αυστηρή χρήση των δωρικών και ιωνικών αρχιτεκτονικών στοιχείων του νεοκλασικισμού κυριαρχούσε όλο και περισσότερο στην αγγλική αρχιτεκτονική στα τέλη του 18ου αιώνα.
Προς το τέλος του αιώνα και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γεωργίου Δ’, έγινε διάσημος ένας αριθμός άλλων μορφών κτιρίων και εσωτερικών διακοσμήσεων, κυρίαρχος ανάμεσά τους η Γοτθική Αναβίωση και το στυλ Regency.
Design και αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες
Εκτός από την αρχιτεκτονική και την εσωτερική διακόσμηση, η γεωργιανή εποχή σημείωσε μεγάλα επιτεύγματα και στις διακοσμητικές τέχνες γενικά.
Τεχνικές αλλά και αισθητικές εξελίξεις έγιναν στην κεραμική από τους Josiah Wedgwood και Josiah Spode. Ο Paul de Lamerie, που ασχολήθηκε κυρίως με το στυλ Rococo, ήταν κυρίαρχος μεταξύ των Άγγλων αργυροχόων που επικρατούσαν από τις αρχές έως τα μέσα του 18ου αιώνα, μετά τον οποίον κυριαρχούσαν τα νεοκλασικά σχέδια της οικογένειας Adam.
Ο σχεδιασμός επίπλων περιελάμβανε μια ποικιλία ξεχωριστών και αξέχαστων στυλ, που κυμαίνονται από τις περίπλοκες καμπύλες κομματιών του Thomas Chippendale (μέσα του 18ου αιώνα), έως την κλασική επιρροή των Adams, αλλά και τις ευθείες, απλές γραμμές των έργων των George Hepplewhite και Thomas Sheraton.
Κατά τη διάρκεια της Γεωργιανής εποχής η ταπετσαρία αντικατέστησε την επένδυση ξύλου ως την προτιμώμενη μέθοδο κάλυψης εσωτερικών τοίχων.
Η Γεωργιανή εποχή, είναι γνωστή ιδιαίτερα από το γεγονός ότι σηματοδοτεί την κορυφή του design στη Βρετανία.
Η κληρονομιά της μπορεί να φανεί σε ολόκληρες πλατείες της πόλης με ομοιόμορφα, συμμετρικά αρχοντικά στο Λονδίνο, στις προσόψεις τους που χρησιμοποιούν πόρτες και παράθυρα με αερόσακους και χαριτωμένα καλούπια.
Οι εσωτερικοί χώροι αυτών των σπιτιών – με αρμονικές αναλογίες, περιλαμβάνουν ήσυχα χρώματα, στολισμό από στόκο ρωμαϊκής προέλευσης και έπιπλα Chippendale και Sheraton – κάποτε έκαναν κομψές ρυθμίσεις για τους πίνακες των Reynolds και Gainsborough που κοσμούσαν τους τοίχους, σύμφωνα με τη britannica.
Φώτο
