Αυστηρά χρονοδιαγράμματα για την ωρίμανση των υποψήφιων έργων, ώστε η απλοποίηση της αδειοδοτικής διαδικασίας να ευνοήσει όσους επενδυτές σχεδιάζουν πραγματικά να εγκαταστήσουν σταθμούς ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ) και όχι απλώς να συγκεντρώσουν νέες άδειες, θέτει το νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας για τον εκσυγχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, το οποίο ετέθη χθες και μέχρι τις 20 Μαρτίου σε δημόσια διαβούλευση. Σύμφωνα με το νομοσχέδιο, εντός έξι μηνών από την έκδοση της βεβαίωσης παραγωγού (που αντικαθιστά την άδεια παραγωγής) θα πρέπει ο επενδυτής να έχει καταθέσει αίτηση για χορήγηση ΑΕΠΟ (απόφαση έγκρισης περιβαλλοντικών όρων), ενώ αν πρόκειται για περιοχές Natura ο χρόνος αυτός γίνεται 12 μήνες. Ο επενδυτής θα πρέπει εντός 36 μηνών να έχει κάνει αποδεκτή την οριστική προσφορά σύνδεσης για το έργο.
Αν δεν τηρηθούν οι παραπάνω διορίες, τότε η βεβαίωση για το εν λόγω έργο θα παύει αυτοδικαίως, εκτός εάν ο επενδυτής προχωρήσει σε σχετική δήλωση στο Μητρώο, οπότε μπορεί να κρατήσει σε ισχύ τη βεβαίωση για άλλους 12 μήνες, πληρώνοντας για κάθε μήνα ένα τέλος δέσμευσης. Σε αντίθετη περίπτωση, η βεβαίωση εκπίπτει αυτόματα. Η θέση του σταθμού ΑΠΕ του οποίου εκπίπτει η βεβαίωση απελευθερώνεται, και από τον μεθεπόμενο κύκλο υποβολής αιτήσεων, από την ημερομηνία παύσης, μπορεί να υποβληθεί νέα αίτηση από οποιονδήποτε επενδυτή για την ίδια θέση. Η υποβολή των αιτήσεων για βεβαίωση παραγωγού θα γίνεται σε τρεις κύκλους, τον Φεβρουάριο, τον Ιούνιο και τον Οκτώβριο. Μετά την υποβολή της αίτησης, η έκδοση της βεβαίωσης για αιολικά, φωτοβολταϊκά και μικρά υδροηλεκτρικά θα γίνεται το αργότερο εντός 40 ημερών. Εντός 50 ημερών θα γίνονται οι εκδόσεις των βεβαιώσεων για τα ειδικά έργα. Στα ειδικά έργα περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι υβριδικοί σταθμοί, οι γεωθερμικές και ηλιοθερμικές μονάδες, καθώς και τα υπεράκτια αιολικά πάρκα. Για την έκδοση της βεβαίωσης θα χρειάζεται περισσότερος χρόνος, στην περίπτωση των αιτήσεων για τις οποίες θα υποβληθούν αντιρρήσεις.
Υπό την προϋπόθεση ότι αυτές συνοδεύονται με έγγραφα που τις τεκμηριώνουν, ο επενδυτής θα πρέπει να τις αντικρούσει εγγράφως το αργότερο έπειτα από 15 ημέρες αφότου ενημερωθεί σχετικά, για να γίνει ο σχετικός έλεγχος. Αν ο έλεγχος αυτός δεν οδηγήσει στην απόρριψη της αίτησης, τότε η έκδοση της βεβαίωσης θα γίνεται το αργότερο εντός 20 ημερών από το πέρας της προθεσμίας υποβολής των σχολίων του επενδυτή κατά των αντιρρήσεων. Σε περίπτωση απόρριψης μιας αίτησης, ο επενδυτής μπορεί να υποβάλει αίτημα αναθεώρησης. Μάλιστα, κατά την εξέταση του αιτήματος, συνεχίζει να δεσμεύεται ο φυσικός χώρος που καταλαμβάνει η υποψήφια μονάδα. Το νέο αδειοδοτικό καθεστώς «φέρνει» επίσης μείωση του εφάπαξ τέλους υποβολής αίτησης, σε σχέση με το υφιστάμενο ρυθμιστικό πλαίσιο. Ετσι, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, το τέλος αναπροσαρμόζεται στα 60 ευρώ/MW, ενώ παράλληλα ορίζονται ως μέγιστο όριο οι 12.000 ευρώ.
Από την άλλη πλευρά, όπως είναι ήδη γνωστό, το τέλος διακράτησης θα καταργηθεί (και μάλιστα με αναδρομική ισχύ από 1.1.2020), δίνοντας τη θέση του σε ένα εφάπαξ τέλος έκδοσης βεβαίωσης παραγωγού ηλεκτρικής ενέργειας, το οποίο θα καταλήγει στον ΕΛΑΠΕ. Οσον αφορά το ύψος του τέλους, το ΥΠΕΝ έχει ακολουθήσει μία λογική κλιμακωτής χρέωσης.
Ετσι, για το τμήμα του έργου έως 1 MW η χρέωση είναι 3.000 ευρώ/ΜW και για το τμήμα από 1 έως 10 MW ορίζεται στις 2.500 ευρώ/ΜW. Για το τμήμα από 10 έως 50 MW είναι 2.000 ευρώ/ΜW και για το τμήμα από 50 έως 100 MW αγγίζει τα 1.500 ευρώ/ΜW.
