Του Χάρη Φλουδόπουλου
Υπάρχουν ισχυρές πιθανότητες η Ελλάδα να διαθέτει σημαντικά κοιτάσματα από κρίσιμες πρώτες ύλες που είναι απαραίτητες για την ενεργειακή μετάβαση, τονίζουν πηγές του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων. Συγκεκριμένα στην Ελλάδα υπάρχει περίπου το 10% των κρίσιμων πρώτων υλών της Ε.Ε. και η λίστα συνεχώς διευρύνεται και με νέα κοιτάσματα. Ποιες είναι αυτές οι κρίσιμες πρώτες ύλες που διαθέτει η χώρα μας και οι οποίες στο πλαίσιο της ενεργειακής μετάβασης είναι εξαιρετικά επίκαιρες και απαραίτητες σε πανευρωπαϊκό επίπεδο;
Νικέλιο
Η Ελλάδα διαθέτει σημαντικά κοιτάσματα σε Εύβοια, Στερεά Ελλάδα και Καστοριά, τα οποία αξιοποιεί η Λάρκο παράγοντας σιδηρονικέλιο. Με την κατάλληλη αλλαγή της διεργασίας, από πυρομεταλλουργία σε υδρομεταλλουργία μπορεί να παράγεται νικέλιο.
Βωξίτης
Τα υπάρχοντα κοιτάσματα βωξίτη που οδηγούν στην παραγωγή αλουμινίου δεν θα διαρκέσουν εσαεί. Πρέπει συνεπώς να γίνουν νέες έρευνες και επενδύσεις για τον εντοπισμό και την αξιοποίηση κοιτασμάτων σε μεγάλο βάθος τα οποία εικάζεται ότι υπάρχουν.
Χαλκός
Εκτός από την δευτερογενή παραγωγή χαλκού στην περιοχή της Χαλκιδικής, υπάρχουν σημαντικά κοιτάσματα και σε άλλες περιοχές της Β. Ελλάδας. Πρόκειται για δημόσια κοιτάσματα τα οποία παραμένουν αναξιοποίητα, καθώς όσες φορές ξεκίνησαν προσπάθειες εκμετάλλευσης σημειώθηκαν τοπικές αντιδράσεις.
Κοβάλτιο
Άλλο μία κρίσιμη πρώτη ύλη που μπορεί να παραχθεί στην Ελλάδα, καθώς το κοβάλτιο περιέχεται στα κοιτάσματα νικελίου και μπορεί να εξαχθεί μέσω ειδικής διαδικασίας. Και εδώ είναι αναγκαίο να γίνουν σημαντικές επενδύσεις και αλλαγή της μεθόδου κατεργασίας του νικελίου ώστε να παραχθούν τα ειδικά κράματα κοβαλτίου που χρησιμοποιεί η βιομηχανία των ηλεκτρικών οχημάτων.
Προϋπόθεση για να προχωρήσει η αξιοποίηση αυτών των κρίσιμων πρώτων υλών αποτελεί η υιοθέτηση εθνικής στρατηγικής για το μεταλλευτικό κλάδο και η αντιμετώπιση χρόνιων παθογενειών που καθηλώνουν την ανάπτυξη. Ενδεικτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μεταλλευτικές επιχειρήσεις είναι, οι καθυστερήσεις στην περιβαλλοντική αδειοδότηση, η ανυπαρξία ειδικού χωροταξικού για τις ορυκτές πρώτες ύλες, η απαγόρευση της αξιοποίησης περιοχών που έχουν χαρακτηριστεί ως Natura αλλά και η έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού λόγω των συνταξιοδοτήσεων αλλά και της μετανάστευσης που πλήττει τον κλάδο.
