Η PricewaterhouseCoopers (PwC), προκρίνεται από το ΥΠΕΝ, ως σύμβουλος για να αναλάβει την οργάνωση και την διαχείριση του Ταμείου Απανθρακοποίησης, το οποίο αναμένεται να εγκριθεί από τις αρμόδιες αρχές της Κομισιόν μέχρι την Άνοιξη.
Στο ταμείο αυτό θα συγκεντρωθούν οι πόροι από τις δημοπρασίες των αδιάθετων δικαιωμάτων ρύπων, τα οποία υπολογίζονται μεταξύ 1,8 δισ. ευρώ και 2 δισ. ευρώ, αν υπολογιστούν οι τρέχουσες τιμές δικαιωμάτων στα 72 ευρώ/τόνο με 80 ευρώ/τόνο.
Το Ταμείο είχε ιδρυθεί πριν από περίπου ενάμισι έτος. Εκτός από τις εγκρίσεις της Κομισιόν (DG CLIMA -Γενική Διεύθυνση Δράσης για το Κλίμα), απαιτείται το πράσινο φως και από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) για να εγκριθούν οι δράσεις και οι πόροι προκειμένου να ξεκινήσουν τα έργα.
Η ιδέα ενός Ταμείου για τα νησιά ξεκίνησε από το δικαίωμα της χώρας να διεκδικήσει πόρους, ζητώντας από την Κομισιόν να δημοπρατήσει 25 εκατ. αδιάθετα δικαιώματα ρύπων που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για την ενεργειακή μετάβαση των νησιών μας.
Στις δράσεις αυτές περιλαμβάνονται η αλλαγή του ενεργειακού μοντέλου στα μη διασυνδεδεμένα νησιά με το ηπειρωτικό σύστημα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας αλλά και η ταχύτερη ηλεκτρική διασύνδεση καθώς και έργα ενεργειακής εξοικονόμησης.
Μέρος των κονδυλίων του Ταμείου Απανθρακοποίησης θα αξιοποιηθούν στη χρηματοδότηση έργων ηλεκτρικής διασύνδεσης των νησιών προκειμένου να επιταχυνθεί η υλοποίηση του σχεδιασμού του ΑΔΜΗΕ, αλλά και σε έργα ενεργειακής εξοικονόμησης.
Όσον αφορά στις δράσεις της πρωτοβουλίας «GR-eco Islands» -η οποία θα περιλαμβάνει χρηματοδότηση έργων διαχείρισης απορριμμάτων, νερού, παραγωγή ενέργειας μέσω ενεργειακών κοινοτήτων κλπ.- αυτές θα χρηματοδοτηθούν από ένα κονδύλι 100 εκατ. ευρώ που έχει εξασφαλιστεί από το ΕΣΠΑ, αλλά σε δεύτερο χρόνο και από το Ταμείο Απανθρακοποίησης, παράλληλα με την εμπλοκή και του ιδιωτικού τομέα.
Ήδη με τη συμμετοχή μεγάλων εταιρειών έχουν ξεκινήσει τα έργα για τη μετατροπή της Αστυπάλαιας και της Χάλκης σε πράσινα νησιά ενώ θα ακολουθήσουν και άλλα, με προτεραιότητα στα μικρά νησιά του Αιγαίου, όπου λειτουργούν ρυπογόνες μονάδες παραγωγής ενέργειας και τα οποία πληρούν το κριτήριο της διπλής νησιωτικότητας, δηλαδή η πρόσβαση σε αυτά δεν είναι άμεση, αλλά μέσω κάποιου άλλου νησιού.
